Met de uitbraak van covid-19 heeft China alle aandacht van de wereld op zich gevestigd. Maar het is uiteraard niet de aandacht die de Chinese autoriteiten zoeken. Dat het land vor de tweede keer in anderhalf decennium aan de basis ligt van een dodelijk virus, past niet bij het imago van een economische supermacht, die ook regionaal en wereldwijd meer politieke, financiële en militaire macht zoekt. Deze keer is het probleem zelfs uitgegroeid tot een pandemie die geen enkel continent spaart, met miljoenen besmettingen en honderdduizenden doden tot gevolg.
...

Met de uitbraak van covid-19 heeft China alle aandacht van de wereld op zich gevestigd. Maar het is uiteraard niet de aandacht die de Chinese autoriteiten zoeken. Dat het land vor de tweede keer in anderhalf decennium aan de basis ligt van een dodelijk virus, past niet bij het imago van een economische supermacht, die ook regionaal en wereldwijd meer politieke, financiële en militaire macht zoekt. Deze keer is het probleem zelfs uitgegroeid tot een pandemie die geen enkel continent spaart, met miljoenen besmettingen en honderdduizenden doden tot gevolg.Aan de basis liggen twee pijnpunten van de Chinese samenleving: een gebrek aan hygiëne en een gebrek aan openheid. We verwachten dat China stappen vooruit zal doen in volksgezondheid en dat de partijleiding nog eens goed zal nadenken over de vraag of het wel de beste strategie is eerst alles in de doofpot te willen stoppen. Bij de uitbraak van het SARS-virus in 2002-2003 hield Peking die doofpotoperatie hardnekkig lang vol. Deze keer was de aanpak aanvankelijk dezelfde, maar werd toch sneller en vooral drastischer opgetreden.Toch is het voor de rest van de wereld duidelijk dat de Chinezen kostbare tijd hebben verloren en essentiële informatie hebben achtergehouden, onder meer door de eigen dodentol te minimaliseren. Daardoor heeft de rest van de wereld het coronavirus aanvankelijk onderschat en kon covid-19 uitgroeien tot een pandemie met een bijna wereldwijde lockdown tot gevolg. Die zal de zwaarste economische crisis sinds de Tweede Wereldoorlog veroorzaken.Dat is niet alleen pijnlijk voor het imago van de toekomstige wereldmacht. Het heeft de Amerikaanse president Donald Trump ook opnieuw munitie gegeven om de Chinese overheid weg te zetten als niet te vertrouwen en de Koude Oorlog tussen beide grootmachten weer aan te wakkeren. Het coronavirus brak net uit nadat moeizaam een eerste akkoord tot stand was gekomen tussen de Verenigde Staten en China, na een handelsoorlog van meer dan een jaar. Covid-19 heeft onderhandelingen over een ruimer akkoord onmogelijk gemaakt en brengt het eerste akkoord in gevaar. Trump ziet zijn kansen op een herverkiezing in november slinken door de enorme dodentol in de VS en de diepe economische crisis die erbovenop komt. Hij heeft China opnieuw als vijand nodig in zijn campagne.De almachtige Chinese leider Xi Jinping heeft zwaar gezichtsverlies geleden door covid-19, zowel intern als internationaal. Het sturen van minderwaardige mondmakers helpt ook niet om het 'merk' China beter in de markt te zetten. In de strijd om de wereldhegemonie, de titanenstrijd VS versus het China van de 21ste eeuw, is China geen stap vooruit gekomen. Al is het land sneller dan de rest van de wereld naar het 'nieuwe normaal' overgeschakeld. Maar de zware teruggang van de wereldeconomie treft China, de grootste exporteur. Bovendien is het aannemelijk dat westerse overheden en ondernemingen hun grote afhankelijkheid van Chinese invoer zullen herbekijken en leveranciers in andere lagelonenlanden zullen opzoeken. De premie waarmee de belangrijkste Chinese aandelen momenteel ten opzichte van de rest noteren, lijkt ons dan ook niet echt terecht.